Ήταν κι ένα μικρό καράβι…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ
Κάθε τέλος του έτους, παράξενο, πάντα λείπει ο απολογισμός των πρωταγωνιστών, ανθρώπων ή θεσμών, που θα προστάτευε τον νέο χρόνο από το χειρότερο. Έτσι συνηθίσαμε τα τελευταία χρόνια πάντα να βιώνουμε το χειρότερο!
Συνηθίσαμε να ζούμε χωρίς κανένα πρότυπο και καμιά αναζήτηση αρετής, το στροβιλισμό σε μια δίνη γεγονότων που μας έλκει διαρκώς προς το χειρότερο. Που την βιώνουμε ως άβουλοι θεατές, χωρίς να μπορούμε να εμποδίσουμε, παρά μόνο δι’ ευχών, αυτό που θα συμβεί με απόλυτη βεβαιότητα.
Τα αίτια αυτής της κακοδαιμονίας (!) δύσκολα γίνονται αντιληπτά από τους πολίτες, μόνο μέσω των μεγάλων συνεπειών στη ζωή μας και είναι πρώτα και κύρια εκείνα που έχουν ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ προέλευση.
Από τη δεκαετία του 70 ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αναφερθεί σε οικονομικούς κολοσσούς, ‘’υπερεθνικές’’ εταιρείες τις ονόμασε, που θα συγκεντρώσουν δύναμη μεγαλύτερη εκείνης των κρατών, όπου οι αιρετοί άρχοντες θα γίνουν οιονεί εκπρόσωποί των εταιρειών.
Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Εταιρείες πετρελαϊκές, φαρμακευτικές, τροφίμων, κ.λπ., ως παγκόσμιες δυνάμεις πλέον έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να παρεμβαίνουν ατύπως μέσω “αντιπροσώπων” σε κάθε θεσμικό ή εξωθεσμικό κέντρο λήψης αποφάσεων αλλά να αμφισβητούν ακόμα και την στρατιωτική ισχύ μεγάλων κρατών (βλέπε EXXON MOBIL Ανατολική Μεσόγειο).
Υπάρχουν επίσης Υπερεθνικά πολιτικά κέντρα διοίκησης, όργανα ή θεσμοί, π.χ. της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θέτουν όρους, οδηγίες και εντολές για την εφαρμογή της νομισματικής, κοινωνικής, εμπορικής, κ.λπ. πολιτικής των κρατών μελών, ανεξάρτητα από τη βούληση των λαών. Σε αυτό το πεδίο λοιπόν η Ε.Ε. προσομοιάζει με Υπερεθνική εταιρεία αφού οι επιλογές ελάχιστα καθορίζονται από εκλογές και κοινοβούλια. Ίσως μάλιστα κάποιες έχουν από πριν συμφωνηθεί σε εξωθεσμικά κέντρα, κάποια ιδιαίτερα γνωστά και αμφιλεγόμενα όπως π.χ. η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ ή η Τριμερής Επιτροπή.
Όλα βέβαια γίνονται ευκολότερα με την αμέριστη συμπαράσταση του τύπου ώστε να μην διαταραχθεί η πολύ ωραία αυτή ατμόσφαιρα.
Υπάρχει τέλος το σημαντικότερο! Αυτό που αποκαλείται ευρύτατα ‘’Αγορές’’, την εύνοια των οποίων κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να αγνοήσει ατιμωρητί. Πρόκειται για μια αγέλη λύκων από ανώνυμους επενδυτές μετοχών, ομολόγων ή συναλλάγματος χωρίς εθνική ταυτότητα που ενεργούν μέσω διαδικτύου. Χωρίς εσωτερική δομή, ιεραρχία ή μηχανισμό εσωτερικού ελέγχου δρουν αυτόνομα αλλά εντός της αγέλης του πυκνού τους δικτύου. Ακυβέρνητες, με πολυπλοκότητα και άφαντα πρόσωπα γίνονται παντοδύναμες όταν επενδύουν και επικίνδυνες αν κρίνουν ότι γίνονται επιλογές που δεν ευνοούν τις επενδύσεις τους. Τότε με το κόστος δανεισμού και χρηματιστηριακή απομόνωση. Δημοκρατία, λαοί, ιστορία, πολιτισμός, καταστροφή, συναισθήματα, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα γι’ αυτούς και η Ελλάδα το έμαθε αυτό όταν υπήρξε πρόσφατα στόχος τους.
Μετά από αυτά τίθενται ερωτήματα :
- Μπορεί ένα κράτος να ξεφύγει από τον έλεγχο των αγορών; Η απάντηση είναι ένα ξερό ΟΧΙ χωρίς άλλο σχόλιο.
- Μετά από όλα τα παραπάνω, αξίζει ο πολίτης να ασχολείται με τις εκλογές; Η απάντηση είναι ένα εμφατικό ΝΑΙ.
Αν όλοι τούτοι μπορούν να επιλέγουν για τη ζωή μας πράγματα που δύσκολα γίνονται αντιληπτά, γιατί άραγε θα πρέπει εμείς να μην ασχοληθούμε με πράγματα που μόνο από εμάς εξαρτώνται; Για τη δημοκρατία μας, την κοινωνία, την ποιότητα της ζωής μας Αν δεν τα φροντίσουμε τότε όλα θα καταρρεύσουν. Και δεν θα έχουμε ούτε δημοκρατία ούτε κοινωνία ούτε συμμετοχή στα κοινά. Και οι αγορές ή οι εταιρείες ουδόλως θα νοιαστούν για ένα αποκλειστικά δικό μας πρόβλημα.
- Εκφράζουν σήμερα τα κόμματα την πολιτική βούληση των πολιτών; Εδώ η απάντηση είναι δυναμική. Ούτε σκέτο ΝΑΙ ούτε σκέτο ΟΧΙ.
Τα κόμματα εξ’ ορισμού υπάρχουν για να αφουγκράζονται τον λαό μέσω των μελών τους και να σχηματίζουν μετά τις πολιτικές τους προτάσεις. Όμως:
- Τα μεγάλα κόμματα έχουν πάψει να έχουν μητρώο ενεργών μελών. Μέλη λογίζονται όσοι καλώς ή κακώς συμμετείχαν στην εκλογή προέδρων ανεξάρτητα αν έκτοτε αγνοούνται. Η ταυτότητα του μέλους έχει το ίδιο κύρος με την κάρτα πολλαπλών διαδρομών στα λεωφορεία.
- Δεν υπάρχει πλέον εσωτερική πολιτική λειτουργία. Με μη ενεργά μέλη δεν λειτουργούν Γενικές Συνελεύσεις, δεν συνέρχονται και δεν λαμβάνουν πολιτικές αποφάσεις. Π.χ. σε πόσες τοπικές οργανώσεις υπήρξαν πολιτικές δραστηριότητες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές;
- Η λειτουργία των οργανώσεων περιορίζεται πλέον σε ανοιχτές γενικές συζητήσεις. Προσομοιάζει δηλ. προς την λειτουργία ομίλων. Ούτε καν προσυνεδριακές συνελεύσεις.
Με τέτοια λειτουργία η αμφίδρομη επικοινωνία των κομμάτων με τον λαό έγινε ετεροβαρής και η πολιτική τους λειτουργία περιορίστηκε στα περί τους προέδρους πολιτικά γραφεία όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις και χωρίς εσωτερική πολιτική και δημοκρατική λειτουργία το μόνο που απομένει είναι να χειραγωγήσουν τα ‘μέλη’. Απώλεσαν έτσι τον ριζοσπαστικό τους λόγο και την δύναμη να διαφοροποιούνται από τους “υπερεθνικούς” παίχτες. Ίσως έτσι να ερμηνεύονται και οι ραγδαίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.
Αν τώρα κάποιος θέσει το προσωπικό ερώτημα γιατί παραμένω μέλος στο ΠΑΣΟΚ θα απαντήσω επειδή το θεωρώ τόσο δικό μου όσο και του προέδρου. Επειδή στη σκέψη και στα συναισθήματα μου παραμένει η αρχική ερωτική σχέση. Επειδή δεν θα κατέβω από το καράβι των νιάτων μου που με ταξίδεψε τόσα πολλά μίλια και που ακόμα και με τα πανιά μπαλωμένα μπορώ ακόμα να ταξιδεύω μαζί του αναζητώντας την Ιθάκη. Επειδή εγώ το επέλεξα για το ταξίδι και χωρίς καράβι δεν έχει ταξίδι. Άλλο καράβι δεν έχει. Αλλιώς Mea Culpa η ζωή μου.
Διαδικτυακό περιοδικό “ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ”