Κάθε χρόνο και για 18 χρόνια, η Μπόνα μνημονεύει την μνήμη του συζύγου της Σπύρου.
Το μνημόσυνο της Μπόνας
Η Μπόνα Σφαέλλου κάθε χρόνο εδώ και 18 χρόνια (να είναι καλά αυτή και η οικογένειά της να τον μνημονεύει πάντα), τελεί το μνημόσυνο του θανόντα συζύγου της Σπύρου, και μαζί μ΄αυτήν τον θυμάται ολόκληρο το χωριό.
Αυτές οι μικρές συνάξεις, αν και θλιβερές από τον χαρακτήρα τους, αποτελούν τοπικές εκδηλώσεις αφού βρίσκουν την ευκαρία οι συγχωριανοί να τα…πουν.
Τα ιερά μνημόσυνα είναι μία λατρευτική πράξη της Εκκλησίας μας η οποία φανερώνει την φροντίδα των ζωντανών προς τα αγαπημένα πρόσωπα που χάσαμε. Η λέξη «μνημόσυνο» παράγεται από το ρήμα «μνημονεύω» που σημαίνει ενθυμούμαι – αναφέρω το όνομα κάποιου.
Σ΄αυτό το σημείο θα αναφέρω μια μικρή ιστορία που άκουσα σε μια εκδήλωση με τον Αρχιεπίσκοπο Μακαριώτατο κ.κ. Ιερώνυμο.
Λιβέριε πήγαινε επάνω στο κυλικείο να ακούσεις μία ενδιαφέρουσα ιστορία. Μου είπε.
Ανέβηκα στο κυλικείο και εκεί είδα μία μοναχή (καλόγρια) και άλλα δύο άτομα, ένας άντρας και μία γυναίκα. Μου συστήθηκαν, ο άντρας ήταν ελληνορώσος συγγραφέας και η γυναίκα ήταν καθηγήτρια ελληνικών στο πανεπιστήμιο της Μόσχας.
Τους είπα ότι μ’ έστειλε ο Αρχιεπίσκοπος για την ιστορία της μοναχής Ναταλίας η οποία μιλούσε ρώσικα και εξηγούσε η καθηγήτρια.
Η μοναχή, Ηγουμένη μοναστηριού τώρα, τα χρόνια της Σοβιετική Ένωσης ήταν δημοσιογράφος και κατείχε τη θέση της Αρχισυντάκτριας στην εφημερίδα Πράβδα, όργανο του Κουμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Εκείνα τα χρόνια η θρησκεία θεωρείτο, όπως διατύπωσε ο Μάρξ ”..η θρησκεία είναι το όπιο του λαού” και ήταν υπό διωγμό.
Η μητέρα της μοναχής όμως είχε σε μια γωνιά ένα εικονοστάσι και είχε άσβεστο το καντήλι του κάνοντας πάντα τον σταυρό της. Η μοναχή, αρχισυντάκτρια της Πράβδα τότε, της έλεγε τι κάνεις εκει μάννα, θα μας “κυνηγήσει” το κόμμα.
Όταν απεβίωσε η μητέρα της, που την είχε μοναδικό στήριγμα, έχασε το κόσμο κάτω από τα πόδια της. Έπεσε σε βαθιά θλίψη με τον χαμό της. Τότε κάποιος της είπε πήγαινε σ’ αυτόν τον καλόγερο να σου πει τι θα κάνεις. Ο καλόγερος αυτός την μύησε στην λατρευτική πράξη του μνημόσυνου, για να μπορεί να θυμάται την μητέρα της. Αυτό και μόνο την έκανε να πιστέψει, να παραιτηθεί από τη θέση που κατείχε και να γίνει μοναχή αφιερώνοντας την υπολοιπη ζωή της στον Θεό.
Τα μνημόσυνα είναι βαθιά ριζωμένα μέσα στην παράδοση και πίστη της Εκκλησίας μας. Ήδη από την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης αναφέρονται δεήσεις για την ανάπαυση των κεκοιμημένων ενώ από τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες οι πιστοί τελούσαν επιμνημόσυνες δεήσεις και ικεσίες για τους κεκοιμημένους τους οι οποίες καταγράφονται, υπολογίζοντας από την ημέρα του θανάτου, σε τριήμερα, εννιάμερα, σαρανταήμερα και ετήσια.
Η κοπή της Βασιλόπιτας
Μετά το μνημόσυνο της Μπόνας, ακολούθησε και η κοπή της Βασιλόπιτας στο κελί της εκκλησίας. Σε ένα αρκετά χαρούμενο κλίμα, με τα παιδιά σε προσχολική ηλικία τα περισσότερα και κορίτσια, με ένα αγόρι …μόνο, να τρέχουν τιτιβίζοντας ανάμεσα στα πόδια των μεγάλων, αλλά αποπνέοντας μια ευχάριστη νότα δροσιάς και ελπίδας, γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα αυτού του τόπου και η συνέχεια να υπάρχει κάποιος να μας μνημονεύει… Κάντε οι νέοι παιδιά τα έχει ανάγκη η πατρίδα μας.
Ο π. Κωνσταντίνος Τζουβέκας εν μέσω τιτιβισμάτων, και κάποιων φθονερών βλεμμάτων αφού έδωσε τα στολίδια της Βασιλόπιτας (πιγκουίνους και σπιτάκια) σε κάποια από τα παιδιά, δικαίως αφού δεν φθάνανε για όλα, είχαμε και τα φθονερά βλέμματα που γρήγορα όμως ξεχάστηκαν όταν γεύτηκαν την πολύ ωραία βασιλόπιτα.
Το φλουρία έπεσε στην μικρή Αγάπη (όνομα και πράγμα) εγγονή της Άντζελας και του Διονύση Μαγουλά. Να είναι πάντα τυχερήκαι καλοφώτιστη!
Να είμαστε όλοι υγιείς και να βρεθούμε για τον ίδιο λόγο του Χρόνου!
Λιβέριος Πετρίδης
