Της ΑΡΓΥΡΩΣ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ
Κάποτε, λένε, υπήρχε ένα χωριό που είχε μια σπάνια ιδιότητα: Όλοι ήξεραν τα πάντα. Ειδικά για όσα… δεν πήγαν ποτέ. Όταν το Συμβούλιο συζητούσε για το νερό, για τους δρόμους, για το πού θα μπουν τα σχολεία και οι πλατείες, υπήρχε μια περίεργη ησυχία. Έλειπαν οι “ειδικοί”. Πιθανότατα είχαν σοβαρότερες υποχρεώσεις, όπως το να σχολιάζουν μετά. Μα μόλις τελείωναν οι διαδικασίες, εμφανίζονταν ξαφνικά παντού: στις πλατείες, στα καφενεία, στο Facebook. Και τότε γίνονταν όλοι στρατηγοί, πολεοδόμοι, νομικοί, υδρολόγοι, και λίγο… προφήτες.
Μια μέρα όμως, ένας χωριανός που κουβαλούσε χρόνια το φτυάρι του στο μονοπάτι προς το Συμβούλιο, δεν άντεξε και ρώτησε: «Συγγνώμη, αλλά για να το παίζεις ναυαγοσώστης… πρέπει κάποτε να έχεις δει και θάλασσα, σωστά;» Οι “ειδικοί του καναπέ” θίχτηκαν βαθιά. Είπαν ότι η παρουσία τους είναι αυτονόητη. Μόνο που αυτή η παρουσία είχε ένα μικρό χαρακτηριστικό: ήταν πάντα άνευ παρουσίας.
Έτσι, όσοι πραγματικά νοιάζονταν για τον τόπο τους συνέχισαν να ανεβαίνουν το δύσκολο μονοπάτι εκεί όπου δεν έχει χειροκρότημα, αλλά έχει ευθύνη. Και οι υπόλοιποι συνέχισαν να δίνουν παραστάσεις στην πλατεία, με τίτλο: «Δεν πήγα, δεν άκουσα, δεν συμμετείχα – αλλά έχω άποψη!» Μια επιτυχία που παίζεται χρόνια. Και δυστυχώς, πάντα με γεμάτες αίθουσες .
Υ.Γ. Σε κάθε τόπο υπάρχουν πάντα δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που κουβαλούν την καρέκλα τους στις συνεδριάσεις κι αυτοί που κουβαλούν… την καρέκλα του καφενείου. Οι πρώτοι είναι παρόντες όταν γράφονται οι αποφάσεις. Οι δεύτεροι εμφανίζονται μόνο όταν γραφτεί η ανάρτηση, με περισσότερη αυτοπεποίθηση απ’ όση τους επιτρέπουν τα γεγονότα. Οι μεν φτιάχνουν τον χάρτη οι δε τον κρίνουν… αφού πρώτα τον μάθουν από τρίτους.
Πηγή: ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ