Ένα καλοκαίρι του 1974
Ήταν αρχές καλοκαιριού του ’74 στη Δράμα, στην 11η ΕΜΑ, νεαρός Ανθυπίλαρχος εγώ, με καθήκοντα Διαχειριστή Εφοδίων Καυσίμων, περιμένοντας την άδειά μου για να παντρευτώ στην Αθήνα τις επόμενες ημέρες.
Ένα πρωί παίρνουμε διαταγή για την μεταστάθμευση της μονάδας από τη Δράμα, ανατολικά προς Αλεξανδρούπολη. Όπως καταλαβαίνετε οι γνωρίζοντες, τις δυσκολίες μετακίνησης οδικώς μιας μονάδας τεθωρακισμένων με όλα τα συμπαρασυρούμενα οχήματα και παρελκόμενα… Εννοείτε ότι η άδειά μου και ο γάμος αναβλήθηκαν επ΄αόριστον.
Με τα πολλά φθάσαμε (πρώτος εγώ με τα εφόδια και τα βενζινοφόρα οχήματα) σε ένα παλιό στρατόπεδο με τολ στο χωριό Δορίσκος λίγα χιλιόμετρα πριν τον Έβρο ποταμό.
Στο Δορίσκο
Πέρασαν λίγες μέρες ηρεμίας, τακτοποιηθήκαμε, ήλθε και η μέλλουσα σύζυγός μου στο χωριό, όπου νοικιάσαμε ένα δωμάτιο, που για δάπεδο είχε κοκκινόχωμα που το σφουγγαρίζαμε για να σκληρύνει και την τουαλέτα στα 100 μετρα μακριά… Εν πάση περιπτώσει, όταν είσαι νέος αυτά δεν σε πειράζουν, τα θεωρείς περιπέτεια!
Τις επόμενες ημέρες φρόντισα να μεταφέρω την άδεια γάμου μου από την Αθήνα στην Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως την Κυριακή 21 Ιουλίου.
Το Σάββατο 20 Ιουλίου το πρωί στην αναφορά Επιλαρχίας με Δοικητή τον πολύ αυστηρό μεν αλλά δίκαιο Επίλαρχο Μπίκα και Υποδιοικητή τον Ίλαρχο Κυροχρήστο, με την νοτιοαφρικανικού τύπου στολή μου αναμένω μετά την αναφορά Επιλαρχίας να πάρω την άδειά μου για να παντρευτώ στην Αλεξανδρούπολη την επομένη Κυριακή 21 Ιουλίου 1974. Αμ, δε! Η μοίρα δεν θέλει να παντρευτώ κανονικά και πάλι μου παίζει ένα παιχνίδι…
“Οι κύριοι αξιωματικοί να έλθουν κοντά μου” λέει ο Δ/κτής. Μαζευόμαστε οι αξιωματικοί γύρω από τον Διοικητή που μας πληροφορεί ότι το Σύνταγμα, που εδρεύει στις Φέρρες, μας έχει θέσει σε επιφυλακή! “Κυριε διοικητά εγώ αύριο παντρεύομαι” λέω στον κ. Μπίκα. “Να περιμένεις κε Πετρίδη μέχρι να έχουμε πληροφόρηση τι συμβαίνει” μου απάντησε.
Και η πληροφόρηση ήλθε μετά από λίγο “ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ”. Όπως καταλαβαίνετε οι συνάδελφοι εν όπλοις, επικρατούσε ένας πειθαρχημένος μεν, αλλά πανικός με τα άρματα να φεύγουν από τον στενό χωματόδρομο του χωριού για τους χώρους διασποράς κοντά στο ποτάμι, ενώ η μέλλουσα σύζυγός μου Φερενίκη μαθαίνοντας τα νέα να έρχεται να με βρει.
“Πού πας κοπέλα μου θα σε πατήσει κανένα άρμα” της είπε ο καλός φίλος και μετέπειτα κουμπάρος μου (βάφτισε τον γυιό μου) Ανθυπίλαρχος Νικόλαος Μαστραντώνης.
Αφού με βρήκε την καθησύχασα, πήγε και περίμενε στο χωριό. Εγώ ασχολήθηκα με τον ουλαμό μου φορτώνοντας τρόφιμα και αναρροφώντας καύσιμα στα βενζινοφόρα. Καλοκαίρι, σκόνη και μουτζούρα είχαν κάνει ένα ασπρόμαυρο κοκτέιλ βρώμας!!!
Ο γάμος
Το σπουδαίο ήταν ότι πηγαίναμε για πόλεμο, και εγώ έπρεπε να παντρευτώ οπωσδήποτε!
“Κράτησε ένα βενζινοφόρο, παντρέψου στην εκκλησία του χωριού και έλα να μας συναντήσεις” μου είπε ο Διοικητής.
Τέλος, αφού έφυγε η μονάδα μου με τον βοηθό μου στους χώρους διασποράς, εγώ, μετά την άδεια του Διοικητή, κράτησα ένα βενζινοφόρο όχημα και πήγα στην εκκλησία του χωριού.
Βρήκα τον παπά της εκκλησίας και του είπα να μας παντρέψει. “Δεν μπορώ να το κάνω αυτό δεν έχω την άδεια” μου απάντησε. Πρόβλημα! Την ώρα εκείνη περνούσε από εκεί με το τζιπάκι ο Υποδιοικητής μου Ίλαρχος Κυροχρήστος. “Τι έγινε Πετρίδη;” με ρώτησε, “Δεν μας παντρεύει ο παπάς γιατί δεν έχει άδεια” του απαντάω. Κατεβαίνει από το τζιπάκι ο Κυροχρήστος και πάει στο τηλέφωνο του καφενείου του χωριού. Τότε όπως θα θυμάστε οι συνομήλικοι μου, το τηλέφωνο ήταν είδος πολυτελείας… Καλεί την Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως και μιλάει με τον Πρωτοσύγκελο που του εξηγεί το πρόβλημα. Ο Πρωτοσύγκελος λέει “….δώστε μου τον παπά, να τον παντρέψεις έχει τις άδειες εδώ”.
Και έτσι με τα στέφανα μιάς χωριανής (δεν την γνωρίζαμε), εγώ με την φαιοπράσινη και ζωσμένος το πιστόλι, γεμάτος λάδια και μαυρίλες και η μέλλουσα σύζυγος με ένα απλό φόρεμα με κουμπάρα μια φίλη της μητέρας μου που πρόλαβε να έλθει, ήλθαμε εις γάμου ευλογία!
Η συνέχεια; Εγώ με το βενζινοφόρο όχημα που με περίμενε έφυγα για τους χώρους διασποράς και η σύζυγός μου Φερενίκη με τους γονείς της που είχαν έλθει εν τω μεταξύ, για τα μετόπισθεν.
Ημέρες επιστράτευσης
Οι πρώτες ημέρες της επιστράτευσης προβληματικές. Εκείνες τις πρώτες ημέρες υπήρχε ενθουσιασμός, χαρακτηριστικό είναι ότι, πολίτες πέταγαν μέσα στα ΡΕΟ σοκολάτες, μπισκότα και άλλα, με ευχές για τη Νίκη. Η μονάδα όμως είχε κατακλυστεί από τους εφέδρους οπλίτες που έπρεπε να ντυθούν, να πάρουν ατομικό σκηνάκι και οπλισμό και να φάνε…
Έλα όμως που ήλθαν παραπάνω από ότι προβλέπεται στην Αποστολή Συμπληρώσεως (ΑΣ).
Τέλος πάντων, με τσακωμούς και φωνές μεταξύ των υπευθύνων σιτιστών των μονάδων της ευρύτερης περιοχής της Αλεξανδρούπολης, το ποιος θα προλάβει να πάρει ψωμί και τρόφιμα για την μονάδα του, το ξεπεράσαμε και αυτό.
Ηρέμησαν τα πράγματα
Ηρέμησαν τα πράγματα και κάτσαμε στους χώρους διασποράς στα σκηνάκια αρκετούς μήνες, οπότε μετά επιστρέψαμε στο στρατόπεδο του Δορίσκου.
Μέχρι το 1975 που πήρα μετάθεση στην 15η ΕΜΑ, η ζωή μας ήταν φυσιολογική. Μέναμε με την σύζυγό μου στην Αλεξανδρούπολη όπου αποκτήσαμε και το πρώτο μας παιδί την μεγάλη μου κόρη Ελευθερία η οποία μετά 45 χρόνια μας χάρισε και δύο αξιολάτρευτα (δίδυμα) εγγονάκια, γεννημένα στις 19 Ιουλίου 2019.
Δεν θα ξεχάσω την ωραία ζωή στο στρατόπεδο και στην Αλεξανδρούπολη τους αγαπητούς φίλους και συναδέλφους στρατηγούς ε.α. πλέον Νίκο Μαστραντώνη, Γιώργο Παπαργύρη, βάφτισε την δεύτερη κόρη μου Δάφνη, Λουτρίδη Μιχάλη, Βασίλη Παπαδόπουλο, τον αδέκαστο διοικητή μου Θεόδωρο Σπανουδάκη και άλλους που λόγω ηλικίας, να με συγχωρήσουν, δεν θυμάμαι…
Αυτή η ημερομηνία, από την καλή πλευρά της ιστορίας, 20 Ιουλίου 1974 σημάδεψε τη ζωή μου, κλείνοντας μισό αιώνα ευτυχισμένου γάμου με μία σπουδαία γυναίκα που μου χάρισε δύο κορίτσια και ένα αγόρι.
Από την άλλη την κακή πλευρά της ιστορίας, αυτή η ημερομηνία μας θυμίζει την ολέθρια εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο ένα πρωί πριν 50 χρόνια. Μια εισβολή με τα τουρκικά στρατεύματα να κατέχουν ακόμα παράνομα το ένα τρίτο της Κύπρου, χωρίς να ξέρει κανείς αν και πότε λυθεί το λεγόμενο κυπριακό θέμα, με τον Ερντογάν στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο, να αναφέρει σε ομιλία του για τα 50 χρόνια κατοχής, “Είμαστε περήφανοι για την Εισβολή στην Κύπρο” χαρακτηρίζοντας την… Ειρηνική (sic).
Τα χρόνια πέρασαν, και έμειναν οι αναμνήσεις. Όταν είσαι νέος όλα είναι ωραία και αντιμετωπίζεις τα προβλήματα χωρίς να τα πολυσκέφτεσαι. Και όπως είπε και ο Αυστριακός ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόυντ “Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες θα σου φαίνονται τα πιο ωραία.”
Λιβέριος Πετρίδης